Zandsculpturen Festival Haarlemmermeer 2007

Copyright © 2004 Digitalefotosite Cor en Joke

 

Menu

 

 
 

Het jaar van Michiel Adriaenszoon de Ruyter

 
 

 

 
     
   
 

's Werelds grootste indoor Zandsculpturen Festival Haarlemmermeer 2007

 
     
     
   
 

Held van Nederland

 
     
     
 

 
 

Een afbeelding van Anton Pieck staat in de voorhal

 
     
     
   
 

Mitsubishi Motors is sponsor van dit festival

 
     
     
   
 

Mitsubishi Motors is sponsor van dit festival

 
     
     
   
 

Mitsubishi Motors is sponsor van dit festival

 
     
     
     
   
 

 Een fictieve heer

 
     
     
 

Michiels zijn jonge jaren

Op 24 maart 1607, halverwege de Tachtigjarige oorlog wordt Michiel Adriaensz. De Ruyter geboren in de havenstad Vlissingen. Zijn vader was bierdrager en het grote gezin leefde een armoedig bestaan. Aanvankelijk zag de toekomst er niet rooskleurig uit voor onze held. Michiel was een kwajongen. Al op jonge leeftijd werd hij wegens slecht gedrag van school gestuurd.

 

Desondanks leerde hij toch om te lezen en schrijven.

 
     
     
     
   
     
     
     
  Top
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
 

De Ruyter groeit op in de Gouden Eeuw, een van de belangrijkste periode uit de Nederlandse geschiedenis. Onze kleine republiek was een van de rijkste en machtigste landen ter wereld. Nederland had een gunstige ligging ten opzichte van vele handel routes. De VOC haalde specerijen en thee uit het verre oosten en drukke vaarroutes liepen naar Amerika en Afrika. Handelaren verdienden bakken met geld en gaven dat met handen tegelijk uit. Ze lieten prachtige huizen 

bouwen. Als je vandaag de dag door Amsterdam loopt, kun je nog veel van deze zeventiende-eeuwse grachtenpanden bewonderen.

 
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
 

Maar niet alleen de bouwkunst floreerde, ook de beeldende kunsten, letterkunde en wetenschap bloeiden. Veel namen uit deze periode zijn enorm bekend in onze vaderlandse historie. Denk maar eens aan de ontsnapping van Hugo de Groot in de boekenkist  de dichters en toneelschrijvers Vondel, Bredero en P.C. Hooft.

 
     
     
     
   
     
     
     
   
 

Hugo de Groot

 
     
     
 

 
 

Vondel

 
     
     
 

Bekijk indrukwekkende architectuur zoals het Paleis op de Dam en de Westerkerk

 
     
     
     
   
     
     
     
 

Top
     
     
     
 

Iedereen kent de prachtige schilderijen van o.a. Rembrandt, Jan Steen en Vermeer

 
     
     
     
   
 

Het melkmeisje van Vermeer

 
 

 

 
     
 

Ook werden er in de Gouden Eeuw belangrijke uitvindingen gedaan, Leeuwenhoek ontwikkelde de microscoop, Christaan Huygens vond het slingeruurwerk uit en ontdekte  de ringen rond Saturnus

 
     
     
     
   
     
     
     
 

En niet te vergeten Leeghwater, de uitvinder van de polder, zonder hem zou de helft van ons land nog onder water staan.

 
     
     
     
   
     
     
     
 

 
 

 

 
 

 

 
     
   
     
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
 

Maar naast alle rijkdom waren er ook mensen die het niet zo breed hadden. Michiels vader sjouwde met beirvaten in de haven, maar zijn zoon had andere aspiraties. Om zijn moed te bewijzen klom hij als 10-jarige jongen in de spits van de St. Jacobstoren en kon hij alleen met halsbrekende toeren weer naar beneden komen. Zijn ouders waren absoluut niet blij met dit avontuur en hij werd aan het werk gezet.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

Top
 

 

 
 

 

 
     
 

Zo kwam Michiel op 11-jarige leeftijd voor het eerst in dienst bij de rederij van de familie Lampsins. Op de lijnbaan in de haven draaide hij aan het rad om touw te maken Hij verdiende een stuiver per dag, geld dat thuis goed gebruikt kon worden. Hier in de haven, met het zicht op de imponerende schepen, ontstond een verlangen naar zee.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
 

In datzelfde jaar, in 1618 scheept hij zich in op het schip ‘De Haen’. Michiel vaart als bemanning van deze bewapende Kaapvaarder vaak naar Zuid-Amerika en naar het Caraïbische gebied. Deze schepen waren in het bezit van een kapersbrief, die gaf het recht tot een vorm van legale piraterij en zo werd er onderweg wel eens een ander schip overvallen. Op jonge leeftijd maakte onze held al kennis met geweld op zee

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

Top
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
 

De Groenlandse Compagnie

 

In 1633 gaat de Ruyter in dienst bij de Groenlandse Compagnie. Hij is dan 26 jaar met 15 jaar loffelijke staat van dienst als zeeman. Als stuurman van de walvisvaarder “De Groene Leeuw” vaart hij naar het hoge noorden. De reizen leidden naar Groenland, Spitsbergen en Jan Mayen eiland. In kleine nederzettingen verwerkte men daar walvissen tot traan. In die dagen een belangrijke grondstof, die ondermeer werd gebruikt voor de productie van lampolie en zeep. Wist je dat de walvisvaart als de “Kleine Visserij”werd aangeduid, terwijl de haringvangst de “Grote Visserij”werd genoemd. Dat had natuurlijk meer met het economische belang van de twee soorten visvangst te maken dan met de omvang van de dieren. Want laten we eerlijk zijn! Een boze walvis is wat indrukwekkender dan een nijdige haring.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

Top
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
 

In 1644 deed zich een belangrijke mijlpaal in het leven van De Ruyter voor. Na vele jaren dienst voor de gebroeders Lampsins, werd hij voor het eerst kapitein aan boord van zijn eigen schip.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
 

De “Salamander" was het toneel van vele anekdotes die typerend zijn voor Michiel de Ruyters tactisch inzicht op zee, voor zijn gezonde handelsgeest maar ook barmhartigheid. Een van de verhalen speelt zich af in Barbarije, het huidige Noord Afrika. De Ruyter had een tip gekregen om zaken te doen met Sidi Ben Mohammed, een eigenzinnige vorst in de binnenlanden van Marokko. De onderhandelingen verliepen moeizaam. Michiel wist de meeste spullen te verkopen, maar er ontstond een conflict over de prijs van een stuk Engels laken. De vorst bood veel te weinig en de Ruyter weigerde. Hij bleef standvastig, zelfs toen Sidi Ben Mohammed dreigde om alle handelswaren in beslag te nemen. De vorst was onder de indruk van de vastberadenheid van onze held en gaf het op. Hij ging zelfs een stapje verder en beloofde Michiel de Ruyter eeuwige vriendschap, liefde en trouw. Om dit te bezegelen legden ze de hand op elkaars borst. Deze verbintenis stelde Michiel in staat om vijf Hollandse slaven vrij te kopen bij het afscheid. De schipper had geen geld genoeg voor alle anderen en schreef hier spijtig over in zijn journaal. Naar ruwe schatting heeft de Ruyter in de loop van zijn leven zeker 2000 christenslaven vrijgekocht.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

Top
 

 

 
 

 

 
     
 

Een ander typisch voorval speelde zich af in het Engelse kanaal. De Salamander lag met andere koopvaarders bij het eiland Wight te wachten om door te varen naar Vlissingen. Het krioelde echter van de Duinkerkers op zee. Maar Michiel weigerde de overtocht uit te stellen. Hij kocht enkele vaten bedorven Ierse boter en liet het dek ermee insmeren. Zijn slimme list werkte. Toen de piraten zijn schip probeerden te enteren, konden de aanvallers niet op de been blijven vanwege

het stinkende, gladde goedje.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
   
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
 

De Ruyter voer in zijn carrière een groot deel van de wereld over. Van West-Indië, het Caribische gebied, Noord Amerika, Canada, het Middellandse Zee gebied, Barbarije, Afrika, de Britse eilanden, Scandinavië tot aan de Noordpool. Gedurende sommige reizen wist hij zelfs grote verbeteringen op de toenmalig gebruikte zeekaarten aan te brengen

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
 

De bijnaam “Bestevaer”kreeg Micjiel de Ruyter van zijn matrozen. Hij was een stren maar rechtvaardige schipper en een uitstekend zeeman. Hij zorgde goed voor zijn bemanning en probeerde zijn verplichtingen zo gewetensvol mogelijk na te komen.

Maar over het algemeen was het leven aan boord van een schip hard in die tijd. Hat dagelijkse leven van een matroos bestond uit het bedienen van de zeilen en de pompen, het teren van het schip, het verrichten van reparaties en natuurlijk op de uitkijk staan.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

Alles verliep volgens ijzeren regelmaat en tucht. Wie de regels overtrad, werd gestraft. Deze strenge straffen varieerden van het in de boeien slaan, het opsluiten met alleen water en brood, geselen, kielhalen, tot het overboord zetten en wegvaren. Wist je dat de straf voor een mes gevecht inhield dat je met je hand aan de mast genageld werd? Het scheepsvolk zat op elkaars lip. Van privacy was geen sprake.

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

Top
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

 
 

 

 
     
 

De matrozen sliepen in hangmatten tussen de lading, het vee en de kanonnen en bij warm weer was het in die kleine bedompte ruimten vaak niet uit te houden. De stank aan boord was enorm. En de hygiënische omstandigheden waren erg ongezond. Men liep een groot risico op tyfus en de pest die door de ratten verspreid werden. Ook dreigde op de lange reizen het gevaar van hongersnood en scheurbuik, een gevreesde ziekte waarbij je tanden los gaan zitten en je lichaam weg teert door langdurig gebrek aan vitamine C. In deze toestand hoefde men niet blij te zijn met de chirurgijn aan boord. Dit was meestal niet zo’n goede arts maar amputeren kon hij meestal als de beste.

 
     
     
     
   
     
     
     
 

 
     
     
     
   
     
     
     
 

De officieren en de bemanning leefden gescheiden aan boord. Ze hadden veel meer ruimte en het beste voedsel. Ze kregen vers vlees, goede wijn en andere lekkernijen. Soms ontstond er wel eens onvrede onder de bemanning en kwamen ze in opstand. In de zeventiende eeuw was muiterij op een zeilschip zeker niet ongewoon.

 
     
     
     
  Top
     
     
     
   
     
     
     
 

Het leven op zee was hard. Naast het ongemak aan boord, had de bemanning ook te kampen met gavaar van buiten af. De wateren werden onveilig gemaakt door vijandelijke schepen en piraten. Michiel de Ruyter heeft het vaak aan de stok gehad met de Barbarijse piraten. Misschien heb je wel eens gehoord van hun meest bekende zeerover, Kheir ad Din, bijgenaamd “Barbarossa”? Hun oorspronkelijke thuisbasis lag in Barbarije, maar hun strooptochten reikten veel verder. Ze staken zelfs de Atlantische oceaan over en opereerden vanuit het Caribische gebied. Dit gebied bestaat uit ongeveer 72 eilandjes. De meeste zijn vandaag de dag onbewoond, maar vroeger zat er bijna op ieder eilandje een piratenfort.

Het meest karakteristieke beeld van piraten is toch wel de piratenvlag, ook wel genaamd de “jolly Roger”, de zwarte vlag met een doodshoofd en gekruiste witte botten. Deze vlag was van oorsprong een pestvlag. Als er in een dorp of stad de pest heerste, hing men die vlag aan de kerktoren zodat iedereen kon zien dat men beter uit de buurt kon blijven.

 
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
 

 
     
     
     
   
     
     
     
 

Het alledaagse leven aan boord van een piratenschip was saai, soms moesten ze weken lang rond zeilen op zoek naar een prooi. Een van de belangrijkste doelwitten waren de rijke koopvaardijschepen. Deze werden door middel van intimidatie of grof geweld overvallen.

Wanneer de piraten terugkeerde van een succesvolle rooftocht, hadden ze wel zin in een verzetje. In ruige barfeesten werd hun buit uigegeven aan rum, wijn, vrouwen en gokken.

 
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
  Top
     
     
     
 

Familie

 

Ondanks alle succesvolle jaren op zee, had Michiel op het persoonlijke vlak niet veel geluk. Hij trouwde drie maal. In 1631 trouwde hij met de boerendochter Maayke Velders. Zijn vrouw stierf echter al snel in het kraambed en zijn eerste kind, Alida, overleed drie weken later. In 1636 trad de 29-jarige Vlissinger voor de tweede keer in het huwelijk. Zijn bruid heette Neeltje Engels. Zij zou hem vier kinderen schenken, Adriaen, Cornelia,Alida en Engel. Helaas overleed ook zijn vrouw Neeltje in 1650 en bleef hij met de kinderen achter. Hij zegt de zee vaarwel en besluit te rentenieren. Op 8 januari 1652 hertrouwde de Ruyter op 45-jarige leeftijd met Anna van Gelder. Anna was weduwe van één Van Lampsins kapiteins en het huwelijk met Michiel was voor iedereen een goede praktische oplossing. Anna zou Michiel twee dochters schenken, Margaretha en Anna. Maar het verdriet werd Michiel nog niet bespaard, ook Adriaen en Anna sterven op jonge leeftijd.

 
     
     
     
   
 

 

In het familieportret uit 1662 van Jurriaen Jacobson zijn waarschijnlijk alle gezinsleden gekopieerd van eerdere schilderijen.

 

V.l.n.r. zien wij de 13-jarige Engel de Ruyter, die het overigens op latere leeftijd nog tot vice-admiraal van de vloot schopt, Michiel de Ruyter, Anna van Gelder, haar zoon Jan, dochter Alida, Margarethe, Anna, kleinzonen Cornelis en Michiel de Witte, Johan de Witte en diens echtgenoot Cornelia de Ruyter.

 
     
     
   
 

 

V.l.n.r. zien wij de 13-jarige Engel de Ruyter, Michiel de Ruyter, Anna van Gelder, en haar zoon Jan

 
     
     
 

 
   

Alida en Margaretha de dochters van Anna van Gelderen en de kleinzonen Cornelis en Michiel de Witte

 
     
     
 

 
 

Johan de Witte en diens echtgenoot Cornelia de Ruyter

 
     
     
 

's Lands vloot

 

Het voornemen om aan wal te blijven was van korte duur. In 1652 brak namelijk de Eerste Engelse Oorlog uit. Michiel Adiaenszoon de Ruyter werd gevraagd ’s Landsvloot te versterken.

Aanvankelijk weigerde hij. Hij was van mening dat de Nederlandse vloot in erg slechte staat verkeerde. De bemanning bestond uit gewone matrozen. De Ruyter vond dat die vervangen moesten worden door zeesoldaten die overal inzetbaar zouden zijn. Echter uit groot plichtsbesef aanvaarde hij de benoeming tot vice-commandeur van de oorlogsvloot.

Jaren later presenteerde Raadspensionaris Johan de Witt en de Ruyter een plan voor de oprichting van een regiment zeesoldaten. Michiel de Ruyter wordt gezien als de stichter van het huidige Korps der Mariniers.

 
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
 

 
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
  Top
     
     
     
   
     
     
     
 

De Eerste Engelse oorlog was geen groot succes voor de Republiek. Maarten Harpertszoon Tromp delfde het onderspit tegen de Engelse admiraal Blake. Onder Witte de Witt kozen in de volgende zeeslag maar liefst dertien Nederlandse kapiteins het hazenpad. Maar tijdens de slag bij Plymouth versloeg Michiel Adiaenszoon de Ruyter admiraal Ayscue. Dit was de eerste Nederlandse overwinning in deze oorlog, en de onbekende De Ruyter was plotseling een zeeheld geworden! In 1654 werd hij benoemd tot vice-admiraal bij de admiraliteit van Amsterdam. Het Gezin de Ruyter moest het hun zo geliefde Vlissingen verlaten en verhuisde naar Amsterdam. Tal van zeeslagen volgden die onder leiding van de Ruyter tot een goed einde werden gebracht. Zo bevrijdde hij Nyborg op Funen tijdens de oorlog tussen Zweden en Denemarken. Uit dankbaarheid werd hij door Frederik de III van Denemarken in de adelstand verheven.

 
     
     
     
   
     
     
     
 

In 1665 wordt hij benoemd tot bevelhebber van de staatsvloot door raadspensionaris Johan de Witt. De tweede Engelse oorlog was inmiddels begonnen en de Ruyter bleek als admiraal erg succesvol. De Vierdaagse Zeeslag in 1666 was het eerste hoogtepunt. Aan boord van zijn vlaggenschip De Zeven Provinciën wist hij de trotse Engelse vloot een grote nederlaag toe te brengen.

 
     
     
     
 

 
     
     
     
 

 
     
     
     
   
 

De Zeven Provinciën

 
     
     
   
 

De Zeven Provinciën

 
     
     
   
     
     
     
   
 

De Zeven Provinciën

 
     
     
   
     
     
     
  Top
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
   
 

De Vierdaagse Zeeslag in 1666

 
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
 

Maar het sluitstuk van de oorlog maakte de Nederlandse overwinning echt compleet. Tijdens de legendarische tocht naar Chatham in 1667 wist de Ruyter zijn vloot de ketting, die over de rivier hing om de Engelse thuishaven te beschermen, te doorbreken. Een groot aantal Engelse oorlogsbodems werd vernietigd.

Het vlaggenschip, de Royal Charles, werd als trofee terug naar Nederland gesleept. De paniek in Engeland was groot! Deze verassing aanval leidde tot een snel einde van de oorlog en in Breda werd een gunstige vredesovereenkomst voor de Republiek gesloten.

 
     
     
     
   
     
     
     
 

In 1675 voer de Ruyter voor het laatst uit naar de Middellandse Zee om de Fransen te bestrijden en onze toenmalige Spaanse bondgenoot in Napels en Sicillië hulp te bieden. Een jaar later raakte hij tijdens de slag bij de Etna gewond door kanonskogel, die zijn beide benen verbrijzelde. Hij overleed een week later, op 69-jarige leeftijd. Zijn lichaam werd gebalsemd en terug naar Nederland gevaren. Daar werd de gesneuvelde admiraal begraven in de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Het in 1681 voltooide praalgraf  is ontworpen en gemaakt door de Haagse beeldhouwer Rombout Verhulst.

 
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
  Top
     
     
     
 

Michiel de Ruyter laat niet alleen zijn sporen na als zeeheld. De Nederlandse vloot vernoemt regelmatig een van hun schepen naar hem. En welke stad heeft geen Michiel de Ruyter straat?

Sinds 1841 staat zijn standbeeld op de Boulevard de Ruyter in Vlissingen

 
     
     
     
   
     
     
     
 

Zijn afbeelding is vele malen gebruikt op postzegels, schilderijen en geld. Wie kan zich niet het oude briefje van 100 gulden  herinneren.

 
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
 

Dit was een korte samenvatting van Michiel Adriaenszoon de Ruyter zijn leven. Als je meer over onze nationale zeeheld wilt weten, dan moet je zeker de vaderlandse geschiedenisboeken of internet er maar eens op na slaan. Maar eerst is het nog tijd voor het feest, Van Harte Gefeliciteerd Michiel.

 
     
     
     
   
     
     
   
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
   
     
     
     
  Top
     
     
     
   
   

Dit zijn de namen van alle kunstenaars die deze mooie zandsculpturen hebben gemaakt

 

voor meer informatie   www.inaxi.com

 

 
     
     
   
   

U kan deze mooie zandsculpturen nog zelf bezoeken t/m 28 oktober 2007 het is namelijk 2 maanden verlengt                

 

Voor meer info:   http://www.zandsculpturenfestival.nl/

 
     
 Menu

Top