Rome - ItaliŽ

Copyright © 2004 Digitalefotosite Cor en Joke

Menu
 

 
 

De Spaanse Trappen, die naar de kerk TrinitŠ dei Monti leiden

 
 

 

 
 

Veel fotoís van Rome hebben wij niet kunnen maken wat wij erg jammer vinden. Het probleem was dat wij beperkt zijn en wij veel hinder ondervonden: ten eerste konden wij onze auto (waar de scootmobielen in staan) haast nergens parkeren en moesten wij wel een uur rond rijden voordat wij een plaatsje hadden gevonden, ten tweede zijn de trottoirs totaal niet aangepast voor ons vervoer, en op de straat rijden was in Rome levensgevaarlijk, want ze rijden daar als gekken. Wij zijn twee keer naar Rome gereden en toen hadden wij het wel bekeken het was geen doen. Wij hebben toen besloten dat we niet meer naar Rome centrum zouden gaan, maar naar de dorpen rond Rome, waar we zoals je op de site ziet ook mooie fotoís hebben gemaakt. Wij hadden ons dit heel anders voorgesteld maar helaas het was niet anders.

 

Rome (Italiaans: Roma) is de hoofdstad van ItaliŽ en tevens hoofdstad van de regio Latium en de provincie Rome. Door Rome stromen de rivieren de Tiber en de Aniene. Rome is oorspronkelijk gebouwd op zeven heuvels: Palatijn, Aventijn, Capitool, Quirinaal, Viminaal, Esquilijn en Coelius.

 

Rome had in 2004 ruim twee en een half miljoen inwoners.

 
     
   
   

Obelisk in Egyptische stijl die keizer Hadrianus liet plaatsen op het graf van zijn gunsteling, de schone slaaf AntonoŁs. Na diens vroege dood vergoddelijkte Hadrianus hem in het Pincio-tuinen

 
     
     
   
 

 

Restaurant Casina Valadier in de Pincio-tuinen in de 20ste eeuw o.a. bezocht door Gandhi, Mussolini, Richard Strauss en koning Faroek van Egypte

 
     
     
   
  Restaurant Casina Valadier in de Pincio-tuinen  
     
     
   
  Dit gebouw staat ook in de Pincio-tuinen  
     
     
   
 

 

Wateruurwerk

 

Een dominicaner monnik ontwierp het wateruurwerk aan de Via dell' Orologio in de Pincio-tuinen, dat pronkte op de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1889

 
     
     
  Top
 

 

Wateruurwerk

 

Een dominicaner monnik ontwierp het wateruurwerk aan de Via dell' Orologio in de Pincio-tuinen, dat pronkte op de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1889

 
     
     
   
   

Vanaf het centrale plein op de Pincio, de Piazzale Napoleone I, reikt het panorama over Rome van de Monte Mario naar de Janiculum.

 

In de verte de Koepel van de Sint Pieter basiliek in het Vaticaan

 
     
     
   
   

Uitzicht op de Piazza del Popolo vanaf het centrale plein op de Pincio, Piazzale Napoleone I

 
     
     
   
   

Uitzicht op de Piazza del Popolo vanaf het centrale plein op de Pincio, de Piazzale Napoleone I

 
     
     
   
  Hier moesten wij naar beneden naar Piazza Del Popolo  
     
     
   
   

Brug over de Viale del Muro Torto van de Pincio-tuinen naar

Piazza Del Popolo

 
     
     
 

 

Piazza Del Popolo

 

Het plein is tussen 1811 en 1822 ontworpen door de architect Giuseppe Valadier in neoklassieke stijl. In het ontwerp van het plein zijn de stijl en indeling te herkennen van het ontwerp van Gian Lorenzo Bernini voor het Sint Pietersplein in Vaticaanstad.
Aan de zuidzijde van het plein staan twee vrijwel identieke kerken, gescheiden door de Via del Corso, de Santa Maria dei Miracoli en de Santa Maria di Montesanto.
Aan de noordzijde staat de oude kerk Santa Maria del Popolo. Naast deze kerk staat de Porta del Popolo, de noordelijke stadspoort van de Aureliaanse Muur. De poort is gebouwd is 1561, waarschijnlijk naar een ontwerp van Michelangelo. De binnenzijde is opnieuw ontworpen door Bernini in 1655.
Het plein ligt aan de voet van de Pincio heuvel, waar de bekende Pinciotuinen en de Piazza Napoleone zich bevinden. Vanaf het hoog gelegen Piazza Napoleone is er een prachtig uitzicht op de Piazza del Popolo en de skyline van Rome

 
     
     
   
   

De tweelingkerken Santa Maria in Montesanto (links) en Santa Maria dei Miracoli (rechts)

 
     
     
   
   

De tweelingkerken Santa Maria in Montesanto (links) en Santa Maria dei Miracoli (rechts)

 

Deze twee kerken moesten er symmetrisch uitzien, maar links was minder ruimte beschikbaar dan rechts. Dat  probleem loste men op door Santa Maria dei Miracoli (rechts) een ronde koepel te geven en Santa Maria in Montesanto (links) een ovale koepel, waardoor de laatste kerk ingenieus op een kleinere oppervlakte samenperste, terwijl de muren van de onderbouw van beide kerken gelijk zijn

 
     
     
  Top
   

Santa Maria in Montesanto
 

Santa Maria in Montesanto is in 1662 gebouwd op de plaats van een kerk met dezelfde naam en werd in 1675 voltooid. Later werd het gebouw nog herzien door Gian Lorenzo Bernini. In de achttiende eeuw werd er een klokkentoren aan toegevoegd. Binnenin zijn een twaalfhoekige koepel te bewonderen, en een kapel met een altaarstuk van Carlo Maratta, Maagd met Kind en Heiligen (1687). Op het hoofdaltaar is een schilderij te zien uit de 16e eeuw, Maagd van Montesanto. De heiligenbeelden langs de buitenkant zijn vervaardigd naar een ontwerp van Bernini.

 
     
     
   
   

Santa Maria dei Miracoli
 

De bouw van Santa Maria dei Miracoli begon in 1675 en eindigde in 1681. De kerk bezit een prachtige achttiende-eeuwse klokkentoren van de hand van Girolamo Theodoli en een achthoekige koepel. De prachtige afwerking van de decoratie is van de hand van Antonio Raggi, een leerling van Bernini. De monumenten binnen zijn gemaakt door Carlo Fontana, die ook de koepel en de kroonluchter ontwierp.

 
     
     
   
   

Porta del Popolo
 

De Porta del Popolo is eeuwenlang de belangrijkste toegang tot Rome geweest. Bij deze poort begint de antieke Via Flaminia (aangelegd in het jaar 220,) die nog steeds in gebruik is. Het gedeelte van deze weg binnen de Aureliaanse Muur hoort ook bij de Via Flaminia, maar heet tegenwoordig ďVia del CorsoĒ. De weg loopt van de Capitolijnse heuvel, via het Marsveld naar de Milvische Brug en vandaar verder naar Rimini. Over deze weg reisden de vele pelgrims uit Noordwest Europa naar Rome en Vaticaanstad. Paus Sixtus IV wilde een grootse entree in zijn stad voor de pelgrims en gaf opdracht een nieuwe poort te bouwen.

De poort dankt zijn naam aan de nabij gelegen kerk, Santa Maria del Popolo (rechts van de poort), op het bekende plein met dezelfde naam, Piazza del Popolo

 
     
     
   
 

 

Santa Maria del Popolo

 

Santa Maria del Popolo is een van de oudste parochiekerken van Rome en staat boven het graf van keizer Nero. Volgens een middeleeuwse legende waarde zijn verloren ziel rond bij een notenboom die daar was gegroeid. Paus Paschalis II liet de boom in 1099 omhakken, Nero's as in de Tiber gooien en bouwde vervolgens een Mariakapel op deze plek. In 1227 werd de kapel vervangen door een grotere parochiekerk voor het volk (popolo in het Italiaans).

 
     
     
   
  Zijkant van de Santa Maria del Popolo  
     
     
   
   

De trappen van Piazza del Popolo die naar de Pincio heuvel leiden.

Het balkon van Piazza Napoleone bevindt zich boven de arcaden.

 
     
     
   
 

 

De trappen van Piazza del Popolo die naar de Pincio heuvel leiden.

Het balkon van Piazza Napoleone bevindt zich boven de arcaden.

 
     
     
   
  De trappen van Piazza del Popolo die naar de Pincio heuvel leiden.  
     
     
  Top
  Het balkon van Piazza Napoleone bevindt zich boven de arcaden.  
     
     
   
   

Een weg tussen de trappen van Piazza del Popolo die naar de Pincio heuvel leiden

 
     
     
   
   

De Obelisk

 

In het midden van het plein staat een Egyptische obelisk die oorspronkelijk in het Circus Maximus op de spina stond. Na de val van het Romeinse Rijk werd het Circus niet meer gebruikt en verviel tot een ruÔne. De obelisk raakte langzaam aan begraven door het stijgende grondniveau. Aan het eind van de 16e eeuw werd de obelisk weer terug gevonden. In opdracht van Paus Sixtus V werd de obelisk gerestaureerd en door Domenico Fontana naar de Piazza del Popolo verplaatst.

 
     
     
 

 
 

De Obelisk

 
     
     
   
  Aan de voet van de obelisk zitten altijd mensen  
     
     
   
  Op elke hoek een leeuw die water spuit  
     
 

 

 
 

 
 

Aan de westzijde van het plein staat deze beeldengroep

 
     
     
   
 

Aan de westzijde van het plein staat deze beeldengroep

 
 

 

 
 

 

 
 

Top
 

Aan scooters ontbreekt het ook niet in Rome

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Porta del Popolo aan de kant van de Piazzale Flaminio

 
 

 

 
     
 

De Porta del Popolo is gebouwd is 1561 door de bekende architect Giacomo Vignola, waarschijnlijk naar een ontwerp van Michelangelo. De zuilen aan de buitenzijde zijn afkomstig van de middeleeuwse Sint-Pietersbasiliek die toen net gesloopt was om plaats te maken voor de huidige basiliek.

 
     
 

 

 
 

 
 

 

Porta del Popolo aan de kant van de Piazzale Flaminio

 

In 1655 kwam de Zweedse koningin Christina naar Rome. Ze had zich in het protestante Zweden laten bekeren tot het katholicisme, wat niet toegestaan was voor een Zweedse vorst, waarna zij troonsafstand moest doen. Hierop emigreerde ze naar Rome, waar Paus Alexander VII haar met grote eer ontving. Ter gelegenheid van de aankomst van de voormalige koningin liet de Paus de binnenzijde van de Porta del Popola opnieuw ontwerpen door Bernini. Het familiewapen van deze Paus, de zes stenen met een ster, hangt boven de poort. Hieronder hangt een plaquette met de Latijnse text "Felici Faustoque Evento" waarmee Christina welkom werd geheten

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

de Porta del Popolo

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Foto genomen door de Porta del Popolo de Santa Maria in Montesanto kerk

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

De Via Flaminia recht tegenover de Porta del Popolo

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Kruispunt

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

De Via Flaminia recht tegenover de Porta del Popolo

 
 

 

 
 

 

 
 

Top
 

Ingang park Villa Borghese aan de Piazzale Flaminio

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

Casa di Goethe - Via del Corso 18

 

De Duitse dichter, tonee en romanschrijver Johann Wolffgang von Goethe (1749 - 1832) woonde in dit huis van 1786 tot 1788. Hij werkte er aan zijn dagboek, dat uiteindelijk onderdeel zou worden van zijn reisboek Die italienische Reise. Het rumoerige straatleven in Rome stoorde hem en het aantal moorden in de wijk bracht hem wat van zijn stuk, maar Rome maakte hem jeugdig. Zijn boek werd een van de invloedrijkste die over ItaliŽ zijn geschreven.

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Casa di Goethe - Via del Corso 18 is nu een museum

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

All Saintskerk - Via del Babuino 153b

 

In 1816 stond de paus Engelse ingezetenen en toeristen toe anglicaanse diensten te houden in Rome, maar pas omstreeks 1880 kregen ze een plaats om hun eigen kerk te bouwen. De architect was G.E. Street, in Engeland het bekendst om zijn neogotische kerken en het gerechtsgebouw in Londen. Het interieur, hoewel schitterend gedecoreerd met diver Italiaans gekleurd marmer, ademt een onmiskenbaar Engelse sfeer. De straat waarin de kerk staat ontleent zijn naam aan de Fontana del Sileno, bekend als Babuino (baviaan)

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Via del Babuino

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

Via del Babuino

 

Aan de rechterkant nog een stukje van de All Saintskerk

 
 

 

 
     
 

 

De Piazza di Spagna

 

De Piazza di Spagna, een onregelmatig gevormd plein aan de noordkant van Rome, dankt zijn naam aan de Spaanse ambassade bij het Vaticaan. Het plein kan het best beschreven worden als een uitgerekte driehoek waar enkele straten op uitkomen.

De Piazza di Spagna kent diverse bezienswaardigheden. De Spaanse Trappen (Scalinata Della Trinitŗ de Spagna) voeren omhoog naar de Franse kerk, de Trinitŗ dei Monti, die over het plein kijkt vanaf een nabijgelegen heuvel.

Aan de voet van de trap staat een fontein, de Fontana della Barcaccia in de vorm van een kleine boot, geÔnspireerd door een zestiende-eeuwse overstroming van de Tiber. Op het zuidelijke einde van het plein staat een kolom die door een standbeeld van de Heilige Maria bekroond wordt en die de Onbevlekte Ontvangenis verheerlijkt.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

Piaza Di Spagna

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Piaza Di Spagna

 
 

 

 
     
 

Top
 

 

Babington's Tea Rooms - Piaza Di Spagna 23

 

Deze plechtige, ouderwetse tearoom werd in 1896 geopend door twee Engelse vrouwen: Anna Maria en Isabel Cargill Babibgton. Landgenoten met heimwee wilden ze scones, jam en potten Earl Grey thee serveren. Het ten blijft eenvoudig - shepherd's pie en kip in roomsaus, muffins en kaneeltoast, hoewel er ook pannenkoeken met ahornsiroop als ontbijt op het menu staan, naast bacon en eieren.

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Babington's Tea Rooms - Piaza Di Spagna 23

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Een Gladiator bij de paarden en koetsjes

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Kunstwerk op de grond

 
 

 

 
     
 

De Spaanse Trappen (Scalinata Della Trinitŗ de Spagna)

 

In de 17de eeuw besloten de Franse eigenaren van de Kerk TranitŠ dei Monti met de Piazza di Spagna te verbinden via een schitterende nieuwe trap. Ze waren ook van plan op de top een ruiterstandbeeld van Lodewijk XIV te plaatsen. Paus Alexander VII Chigi was niet gelukkig met het voorstel een beeld te plaatsen van een Franse monarch in de pauselijke stad. Het verschil van mening duurde voort tot 1720, toen de Italiaanse architect Francesco de Sanctis met een ontwerp kwam dat beide partijen tevreden stelde. De in 1726 voltooide trap combineert rechte lijnen, welvingen en terrassen tot enn van de opvallendste symbolen van Rome. Toen hij Rome bezocht , meldde de 19de eeuwse romanschrijver Charles Dickens dat de Spaanse Trappen het trefpunt vormden van modellen van kunstenaars, uitgedost in kleurrijke kleding. De trap is nu een populaire plaats om kaarten te schrijven, te flirten, muziek te maken of mensen te bekijken. Eten op de trappen is echter verboden.

 

TrinitŠ dei Montikerk (boven aan de trap)

 

Voor Rome is het een ongewone kerk: de Fransen stichtten haar in 1495 en er zijn nog sporen van interessant laatgotisch rasterwerk in de gewelven van het transept te zien, hoewel de kerk later ernstige schade opliep.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

 

De Spaanse Trappen (Scalinata Della Trinitŗ de Spagna)

voeren omhoog naar de Franse kerk, de Trinitŗ dei Monti, die over het plein kijkt vanaf een nabijgelegen heuvel.

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

TrinitŠ dei Montikerk (boven aan de trap)

 

Voor Rome is het een ongewone kerk: de Fransen stichtten haar in 1495 en er zijn nog sporen van interessant laatgotisch rasterwerk in de gewelven van het transept te zien, hoewel de kerk later ernstige schade opliep.

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

TrinitŠ dei Montikerk (boven aan de trap)

 
 

 

 
     
 

 

De Fontana della Barcaccia (Voor de Spaanse Trappen)

 

De Fontana della Barcaccia op het plein is de ingetogenste fontein van het barokke Rome; vaak is ze geheel niet te zien doordat err zoveel mensen op de rand zitten. De ontwerper was Gian Lorenzo Bernini of zijn vader Pietro. Vanwege de bijzonder lage druk in het aquaduct dat de fontein voedt, zijn er geen spectaculaire watervallen of waterstromen. In plaats daarvan maakt Bernini een lekkende boot - (barcaccia betekent waardeloze, oude boot) die half onder water ligt in een ondiep bassin. De bijen en zonnen die de Fontana della Barcacciadecoreren, zijn afkomstig van het blazoen van paus Urbanus VIII Barberini, die de opdracht voor de fontein verstrekte.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

De Fontana della Barcaccia in de vorm van een kleine boot

 
 

 

 
     
  Top
  De Fontana della Barcaccia in de vorm van een kleine boot  
     
     
   
  De Fontana della Barcaccia in de vorm van een kleine boot  
     
 

 

 
 

 
 

 

Keats-Shelley Memorial House 

(Hoekpand rechts van de Spaanse Trappen)

 

In november 1820 arriveerde de Engelse dichter John Keats voor een verblijf bij zijn vriend, de schilder Joseph Severn, in een stoffig roze huis , het Casina Rossa,op de hoek van de Spaanse Trappen. Zijn dokter had Keats die aan tbc leed, naar Rome gestuurd in de hoop dat het milde, droge klimaat het herstel van de jongeman zou bevorderen. In de put vanwege kritiek op zijn werk en gekweld door zijn liefde voor Fanny Brawne, stierf Keats in februari van het volgende jaar op 25 jarige leeftijd. Zijn dood inspireerde zijn collega Percy Bysshe Shelley tot het gedicht Mourn not for Adonais. In juli 1822 verdronk Shelley zelf bij een scheepsramp in de Golfo di Spezia voor de Ligurische kust.Keats, Shelley en Severn liggen allen begraven op het protestantse kerkhof van Rome. In 1906 kocht een Engels-Amerikaanse vereniging het pand, die het beheert als museum en bibliotheek ter ere van Engelse romantische dichters. Tot de resten behoort een lok van Keats' haar, enkele stukken van Shelley's beenderen in een kleine urn en een bont carnavalsmasker van lord Byron. 

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Keats-Shelley Memorial House  (Hoekpand)

 
     
     
 

 
 

 

Colonna dell' Immacolata (Piazza Mignanelli)

 

De zuil is in 1857 opgericht ter herdenking van paus Pius IX verklaring van de doctrine van de Onbevlekte Ontvangenis. Hierin stelde de paus dat de Maagd Maria de enige mens is die is geboren 'zonder de smet van de erfzonde'. De zuil zelf dateert uit het klassieke, heidense Rome, maar draagt nu een beeld van Maria. Ieder jaar op 8 december plaatst de paus, met behulp van de Romeinse brandweer, een krans op het hoofd van het standbeeld.

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Colonna dell' Immacolata gezien vanaf de Piazza di Spagna

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Colonna dell' Immacolata gezien vanaf de Piazza di Spagna

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

Via Condotti

 

De Via Condotti is genoemd naar de waterleidingen die naar de Thermen van Agrippa bij het Pantheon voerden; nu zetelen er de luxe kledingzaken van Rome. Winkels met schoenen en luxe lederwaren zijn hier goed vertegenwoordigd. De straat is ook geliefd om te flaneren. Vroeg in de avond mengen chique dames en heren zich onberispelijke kostuums en regenjassen onder toeristen met korte broeken en gymschoenen.
Iets jongere ontwerpers zoals Laura Biagiotti en de gezusters Fendi  hebben zaken aan de parallelle Via Borgognona. Valentino en Giorgio Armani hebben winkels aan deze Via Condotti zelf.

 
 

 

 
     
  Top
  Blik op de Spaanse Trappen vanaf de Via Condotti  
     
 

 

 
 

 
 

Blik op de Spaanse Trappen vanaf de Via Condotti

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Aan deze straat ligt het Paleis Borghese

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

Palazzo Borghese aan de Via Della Fontanella Di Borghese


De Romeinen noemen het stedelijk paleis van de familie Borghese vanwege zijn curieuze vorm cembalo. Het gebouw met de twee zuilenbalkons met uitzicht op de Tiber vormt de toetsenrij. Kardinaal Camillo Borghese, de latere paus Paulus V (1605 - 1621), schonk het paleis aan zijn broers. Hoewel het nu een overheidsgebouw is, kunt u gerust naar binnen gaan en de bijzondere, barokke binnenplaats bekijken met zijn 96 zuilen en rondbogen, die met mooie klassieke standbeelden getooid zijn.

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

Palazzo Borghese

 

Dit paleis is nu in gebruil als ambassade van Spanje en ItaliŽ

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Scooters bij een scooterparkeerplaats

 
 

 

 
     
 

 
 

San Carlo al Corso (achterkant)

 
 

 

 
     
 

San Carlo al Corso

 

San Carlo al Corso is een basiliek te Rome. Hij is toegewijd aan Ambrosius van Milaan en Carolus Borromeus. Ooit droeg ze de naam ĎíSanti Ambrogio e Carlo al Corsoíí.
Dat de kerk er staat, is voornamelijk te danken aan de investeringen van Onorio Lungi en zijn zoon Martino. De koepel werd ontworpen door Pietro da Cortona en lijkt op deze van Santissimi Martina e Luca. De voorgevel is een ontwerp van kardinaal Omodei, die het niet zag zitten dat de toen vermaarde Carlo Rainaldi dit zou doen. Binnen is een fresco van Giacinto Brandi te zien, ĎíVal van Opstandige Engeleníí (1677Ė1679). Het retabel, dat Sint Ambrosius en Sint Carolus voorsteld, werd geschilderd door Carlo Maratta in 1685. In 1614 werd het hart van Sint Carolus geschonken aan de kerk door kardinaal Federico Borromeo, die een familielid van hem was. Dit hart is terug te vinden in een nis aan het tabernakel. Aan de linkerkant van het dwarsschip staat een 16e eeuwse kapel van Sint Ambrosius. De tweede kapel aan de rechterkant is opgedragen aan Maria, Helper der christenen (ĎíMaria Auxilium Christianorumíí). Zij wordt er ook afgebeeld op een schilderij, dat geschonken werd in de 19e eeuw door Vincent Pallotti. De derde kapel rechts is opgedragen aan de Heilige Familie. Er is een afbeelding te zien van de Verlosser met Sint Ambrosius en Sint Carolus, alsook een grafmonument van Federico Borromeo.


 Kapel van Sint Olaf
 

Links staat de kapel van Sint Olaf van Noorwegen. De kapel werd ingehuldigd door kardinaal Lucido Maria Parocchi op 9 april 1893. Het schilderij, waarop Olaf wordt voorgesteld als een draak, is een werk van de Poolse kunstenaar Pius Wleonski en stelt de overwinning voor van Sint Olaf op zijn verleden. Sint Olaf was namelijk ooit viking, maar bekeerde zich later tot het christendom. Het was een geschenk voor Paus Leo XIII en werd op 3 maart 1893 door baron Wedel Jarlsberg aan de paus geschonken. Bisschop Fallize uit Noorwegen stelde de vraag of het in deze kerk kon tentoon gesteld worden. De paus ging akkoord en daardoor kan men het vandaag hier nog altijd bekijken. Een kleinere afbeelding op het altaar toont de heilige Anna, samen met haar dochter Maria. Sint Anna was een zeer populaire heilige in het Noorwegen van voor de Reformatie. De relikwieŽn van een romaans heilige liggen begraven onder het altaar. Behalve zijn naam, Sint Saturninus, is er niets over hem geweten. De kapel werd in de vorige eeuw gerestaureerd en ingewijd door bisschop Gran van Oslo in 1980. De eucharistieviering vindt op Kerstdag en op 17 mei (de dag dat in 1814 de grondwet werd goedgekeurd en ondertekend) plaats in het Noors. Vele Noren, wonend in ItaliŽ, waaronder ook niet-katholieken, wonen dan de misviering bij. Noorse pelgrims kunnen ook op voorhand een afspraak maken om er de eucharistieviering te houden.

 
     
     
     
  Top
  San Carlo al Corso (achterkant)  
     
     
   
  De Ara Pacis in het museum  
     
     
 

De Ara Pacis (Latijn, "Vredesaltaar") of Ara Pacis Augustae ("Altaar voor de AugusteÔsche vrede") is een altaar dat is gewijd aan de vrede. De personificatie van de vrede wordt afgebeeld als de Romeinse godin Pax. Het is ingewijd op 30 januari in 9 v. Chr.

 Ontstaansgeschiedenis

 

Van 16 tot 13 v. Chr. verbleef Augustus in Spanje en GalliŽ voor een lange vredesmissie. Bij zijn terugkeer gaf de Senaat en het volk van Rome opdracht tot het bouwen van de Ara Pacis Augustae, oftewel het Vredesaltaar van Augustus, en vierde hiermee de veilige terugkeer van de princeps naar Rome. De aanleiding voor de bouw is derhalve de thuiskomst van Augustus uit GalliŽ en Spanje, maar de wortels gaan veel dieper. Na de burgeroorlogen onder Marius en Sulla (tussen 90 en 76 v. Chr.), tussen Caesar en Pompeius (49 en 48 v. Chr.), tussen Marcus Antonius en Octavianus (31 v. Chr.) en tenslotte de oorlogen in GalliŽ en Spanje was het eindelijk weer vrede in het Romeinse rijk. Het is duidelijk dat het Romeinse volk wat te vieren had, na een zo lange periode van strijd tussen verschillende personen en facties. De keizer besloot dat het altaar zou worden ingewijd op de geboortedag van zijn vrouw Livia op 30 januari 9 v. Chr..

 

Voorstelling

 

De Ara Pacis is bijzonder gedetailleerd uitgevoerd en gebeeldhouwd uit het beste witte Carrara marmer. De afbeeldingen moesten niet alleen vrede en voorspoed uitdrukken, maar uiteraard ook de piŽteit van de machthebbers tonen. Hierdoor zijn er afbeeldingen van de Augustus en zijn familie die vee offeren aan de goden en andere voorstellingen met betrekking op de vroomheid van de keizer. De Ara Pacis was oorspronkelijk geplaatst op de Campus Martius, het was een muur van 1,5 bij 11 meter op een verhoging en kon via een deur worden betreden. Daarbinnen bevond zich het altaar, het was van binnen bescheiden versierd met bloemen en afbeeldingen van dieren. De buitenkant echter is bijzonder gedetailleerd versierd met taferelen. De rechterzijde bestaat uit de twaalf lictoren; Augustus, de familie van Augustus, vrienden en vier priesters. Augustus staat duidelijk als grootste persoon afgebeeld. Verder zijn er personen met toga's, hetgeen betekent dat zij priester zijn, anderen dragen kronen en lauriers, ten teken van de overwinning. Er worden vele mannen, vrouwen en kinderen afgebeeld die eer komen betonen aan de goden en er bevinden zich veel hoogwaardigheidsbekleders tussen. Andere scŤnes uit de oudheid zijn het feest van Pan, Lupercalia en Aeneas. In tegenstelling tot de Griekse kunst zijn de afbeeldingen niet stijf, maar is geprobeerd een levende indruk te wekken. De tekst op het altaar is uiteraard ter ere van de vergoddelijkte keizer, de Res Gestae divi Augusti, want net als zijn adoptievader Gaius Iulius Caesar werd Augustus na zijn dood vergoddelijkt (17 september 14).

 

Betekenis

 

Het altaar wordt gezien als meesterwerk van Romeinse beeldhouwkunst en architectuur. De reliŽfs zijn buitengewoon precies gehouwen. De deelnemers in de processie zijn geen geÔdealiseerde figuren zoals vaak bij Griekse beeldhouwkunst het geval is, het zijn herkenbare portretten van individuele mensen. De betekenis van de Ara Pacis als propagandamiddel mag niet onderschat worden. De locatie die Augustus kiest is op het oog onbeduidend; een stuk grond toebehorend aan de Julii, buiten de stadsmuren op het Marsveld. Aldus, bescheidenheid voorwendend, kiest hij een plaats die dagelijks door duizenden wordt gezien aangezien de Ara Pacis aan een belangrijke weg lag, de Via Flaminia en die door iedere Romein geassocieerd werd met een glorieus verleden. Gelijktijdig laat hij een voor het publiek toegankelijk park en een mausoleum bouwen zodat hem in het geheel geen arrogantie verweten kan worden. Het thema van het monument is, zoals de naam al aangeeft, "Vrede". In een serie subtiele en minder subtiele hints laat Augustus duidelijk maken aan wie deze vrede te danken is, door welk huis (de Julii) en wat de redenen zijn om dat huis te eren om zijn grootsheid. Een buitensporige brutaliteit, maar zo subtiel verpakt dat de erop afgebeelde voorstellingen voor een legio aan opvattingen vatbaar zijn, zodat Augustus zich kon indekken tegen beschuldigingen van arrogantie en ambitie. Hij had immers gezien hoe deze eigenschappen vooraanstaande figuren ten val kunnen brengen, met als beste (en schrijnendste) voorbeeld zijn adoptief vader Julius Caesar.

Opgravingen

De eerste resten van de Ara Pacis zijn gevonden in 1568, toen enkele blokken met reliŽf verschenen onder het Palazzo Peretti (nu Palazzo Almagiŗ). In 1879 identificeerde Von Duhn het monument voor het eerst als de Ara Pacis. De eerste officiŽle opgravingen begonnen in 1903, waarbij altaardelen en andere reliŽfs zijn ontdekt. De opgravingen werden pas in 1937-1938 beŽindigd. Het altaar werd vervolgens in elkaar gezet (niet meer op het oostwesten gericht, maar op het noordzuiden) in een glazen hal die vlak bij het mausoleum van Augustus en de Tiber werd gebouwd, en werd heropend in 1938.

 
     
     
  De voornaamste voorstellingen en hun betekenis  
   
 

 

De processie op de noordzijde

 

Aan de noordzijde is een processie van hoogwaardigheidsbekleders en lieden uit het volk van Rome te zien. De betekenis is tweeledig: het geeft de doelgroep van het monument weer, alsmede de opdrachtgevers: Augustus doet voorkomen dat de Senaat en het volk van Rome hem danken voor de door hem geschapen Pax Romana en daarom de opdracht hebben gegeven tot de bouw van het vredesaltaar.

 
     
     
   
 

 

Augustus met zijn familie op de zuidzijde

 

Aan de zuidzijde is eveneens een processie zichtbaar, ditmaal staat Augustus zelf afgebeeld samen met verscheidene leden van de Julii familie, alsmede een aantal hoogwaardigheidsbekleders, waaronder Marcus Agrippa. Augustus is hier te zien in zijn functie als pontifex maximus, hogepriester, en wordt vergezeld door lictoren en priesters. De betekenis is hier duidelijk: Augustus is degene die de eer dient te krijgen voor de Pax Romana, maar opnieuw worden potentiŽle beschuldigingen van ambitie en eerzucht voortijdig voorkomen door het religieuze karakter van de afbeelding; Augustus is slechts een "vir pius", een godvruchtig man, die de goden dank zegt voor de (door hemzelf) gecreŽerde vrede. Augustus ziet zichzelf overigens graag afgebeeld als "vir pius", omdat hij zich laat identificeren met Aeneas, de stamvader van de Romeinen (en van de Julii, door Aeneasí zoon Ascanius, of Iulus) volgens een in die tijd populair wordende mythe. Vipsania Agrippina zou volgens een recente studie ook zijn afgebeeld op deze zijde. Zij zou de vrouw zijn die het kind (verondersteld Drusus minor te zijn) aan de hand neemt.

 
     
     
   
 

 

De godin Roma op de oostzijde

 

Aan de linkerzijde van de oostkant is de godin Roma afgebeeld, zittend op een stapel wapentuig. De betekenis hiervan is dat Rome vrede heeft gebracht en nu de wapens bewaakt, gereed om ze te gebruiken mocht dat nodig zijn. Rechts staat een godin waarover veel discussie is geweest. De godin kan Tellus, Venus, Roma of Italia voorstellen; Venus: als moeder van Aeneas; stichter van het Romeinse volk en stamvader van de Julii  Roma om bovenstaande redenen, maar is niet waarschijnlijk, daar ze ook links al staat afgebeeld.  Italia en Tellus zijn min of meer dezelfde godin van de aarde, hoewel Tellus een algemenere functie heeft en Italia meer op het Romeinse perspectief is gericht. Tellus is degene die waarschijnlijk afgebeeld staat. Aan haar voeten zitten een os en een schaap en ze wordt omgeven door twee nimfen die de lucht en het water symboliseren. De eerste zit op een zwaan en de ander op een zeemonster Op haar schoot zitten twee spelende kinderen, duidend op vrede ter land (na de oorlogen tegen de moordenaars van Caesar, die tegen Marcus Antonius alsmede tegen de niet Romeinse volkeren) en de vrede ter zee na de gewonnen slagen tegen Sextus Pompeius, zoon van Pompeius Magnus, die met zijn piratenvloot de graanaanvoer bedreigde, de levensader van Rome.

 
     
     
   
 

 

Romulus en Remus met hun vader Mars op de westzijde

 

Op de westkant staan links de stichters van Rome, Romulus en Remus, en hun vader Mars (de Romeinen hebben zichzelf altijd graag als de zonen van Mars gezien). Dit is een eerbetoon aan de stichters van Rome en de krijgsgeschiedenis van het Rijk. Diepere achtergronden zouden kunnen zijn dat Augustus in zichzelf een nieuwe Romulus zag, die orde in de chaos kwam brengen en Rome en het Rijk uitbreidde en verbeterde. Maar dat is speculatie, die wat te veel naar het werk van Suetonius en Tacitus neigt. Op het rechterpaneel staan Aeneas en Ascanius/Iulus die een offer brengen aan Iuno. Een voorstelling die "pius Aeneas" karakteriseert en met wie Augustus zich graag liet identificeren, volgens de mythe waarin zij de stamvaders van de Julii zijn.

Op hetzelfde terrein als de Ara Pacis staat het mausoleum voor Augustus en zijn geslacht, waarop hij zijn befaamde Res Gestae divi Augusti, bronzen lijsten van zijn belangrijkste daden in het belang van de stad en het Rijk, had laten plaatsen. Bij het mausoleum en de Ara Pacis liet Augustus een enorme zonnewijzer bouwen, het Horologium. Als gnomon diende een Egyptische obelisk waarvan de schaduw op in het plaveisel aangegeven markeringen de datum en tijd aangaf. Op 23 september, de geboortedag van Augustus, reikte de schaduw precies tot aan het midden van de Ara Pacis, wat symboliseerde dat de princeps altijd al als man van vrede was voorbestemd.

 Al deze bouwwerken samen geven het beeld van een man die wist wat hij voor Rome betekende en daar trots op was. Hij stak deze trots, hoewel voorzien van redelijke subtiliteit, niet onder stoelen of banken. De Ara Pacis is wellicht het meest representatief voor Augustus' beleid en de man zelf.

 
     
 

 

 
  Top
 

 

In dit museum (zijkant) staat de Ara Pacis

 

Door de Amerikaanse architect Richard Meier is een museum van glas, staal en travertijn ontworpen dat tevens de nieuwe behuizing vormt voor de Ara Pacis. Het museumgebouw is een van de weinige moderne gebouwen in het centrum van Rome, wat een van de redenen was dat Meiers ontwerp omstreden was. De opening was in het najaar van 2005.

 
     
     
   
  In dit museum (voorkant) staat de Ara Pacis  
     
     
 

 
 

Museum Ara Pacis met daarvoor de waterstralen

 
 

 

 
     
 

 
 

Waterstralen voor het museum Ara Pacis

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

 

San Rocco

 

Deze kerk, met de sobere, neoklassieke gevel van Giuseppe Valadier, de ontwerper van Piazza del Popolo, was ooit de kapel van een 16de eeuws hospitaal met 50 bedden: San Rocco (de H.Rochus) genas immers pestlijders. Er kwam een kraamafdeling bij voor de vrouwen van schippers, opdat ze hun kind niet in ongezonde omstandigheden op een boot zouden baren. Later kwamen ongehuwde vrouwen naar de kraamafdeling en er werd een afdeling gereserveerd voor vrouwen die anoniem wilden blijven. Ze mochten tijdens hun verblijf zelfs een sluier dragen. Ongewenste kinderen kwamen in een weeshuis terecht; er waren anonieme graven voor kinderen of moeders die stierven. Het ziekenhuis is omstreeks 1900 gesloten en in de jaren dertig gesloopt om de opgraving van het Mausoleum van Augustus mogelijk te maken

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

San Rocco (links)

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Piazza Porta Ripetta

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Uitzicht over de Tiber vanaf de Ponte Cavour

 
 

 

 
     
 

Top
 

Mausoleum van Augustus

 
 

Het werd gebruikt als tuin, wijnberg en theater, maar eens was het de trotse grafheuvel van Augustus. De keizerlijke familie kreeg hier een laatste rustplaats. Het begrip Mausoleum is afgeleid van de naam van koning Mausolos van KariŽ, die in de 4de eeuw vůůr Chr. zijn eigen grafmonument had laten bouwen: het Mausoleion in Halikarnassos. Dat het begrip ook in de tijd van keizer Augustus werd gebruikt, duidt er op dat keizer Augustus door dit mausoleum op het idee werd gebracht een kolossaal grafmonument te bouwen voor zichzelf en zijn familie.  Augustus was net teruggekeerd uit het Oosten, toen hij in 28 vůůr Chr. begon met de bouw. Door sommigen wordt daarom verondersteld dat hij het grafmonument dat Alexander de Grote voor zich had opgericht in AlexandriŽ als voorbeeld heeft genomen. Ook werd hij door de Etruskische graftumuli geÔnspireerd, die je kan bezichtigen in bijvoorbeeld Cerveteri, een plaatsje ten noorden van Rome. Zo werd het mausoleum een soort mengvorm van oosterse en Etruskische tradities. De republiek was namelijk net hersteld en men zou het niet leuk gevonden hebben als keizer Augustus een grafmonument liet bouwen dat zou lijken op dat van oosterse koningen. Het mausoleum is op zijn beurt weer een voorbeeld geweest voor de monumenten die later nog gebouwd zouden worden, bijvoorbeeld het grafmonument van keizer Hadrianus (de latere Engelenburcht) en het grafmonument van Caecilia Metella aan de Via Appia. Het mausoleum van Augustus heeft een diameter van 87 meter en is ongeveer 44 meter hoog. Vanaf de grond kwamen allemaal pinnen van hout omhoog waarop een dak bevestigd was. Dit geheel kwam in een punt bijeen en rustte op een grote ronde pijler die in het midden van het mausoleum stond. Bovenop de punt van dit dak stond een enorm verguld bronzen standbeeld van de keizer. Het mausoleum staat op het Marsveld (Campus Martius). De 44 meter hoge grafheuvel was bedekt met cipressen en oleanders die er voor zorgden dat de heuvel altijd bedekt was met groen. De buitenste muren van het gebouw waren bekleed met marmer. Aan beide kanten van de ingang stond een obelisk van roze graniet die herinnerde aan de overwinning op Egypte in 31 vůůr Christus. Zij waren allebei 14.80 meter hoog. Zij zijn verplaatst en bevinden zich nu op de Piazza dellí Esquilino en op de Piazza del Quirinale. …ťn van hen staat aan de achterzijde van de S. Maria Maggiore, aan de kant van de Via Cavour. De ander maakt deel uit van de fontein van de Dioscuren op het plein voor het presidentieel paleis. In het binnenste gedeelte van het monument kom je door ringvormige gangen, afgedekt door gewelven, bij de centrale grafkamer. Deze bevond zich rond de ronde pijler. In deze crypte stonden de gouden asurnen van Augustus zelf, zijn echtgenote Livia, zijn kleinkinderen Lucius en Gaius Caesar, zijn zuster Octavia en Marcellus, een neef van de keizer, die voorbestemd was om Augustus op te volgen. In de overige nissen werden begraven zijn schoonzoon Agrippa, Agrippina, Britannicus, Claudius, Drusus, Germanicus, Tiberius en Caligula. De urn van Julia Domna, de vrouw van Septimus Severus, is hier pas veel later neergezet. Nerva, de opvolger van de vermoorde Dominitianus liet zich hier om staatsbelangen neerzetten, niet omdat hij familie was; dit diende als symbool voor de voortzetting van het goede bewind onder Augustus. De asurnen zijn nu spoorloos verdwenen. Na de dood van de keizer werden bij de ingang van het grafmonument bronzen platen neergezet waarop de tekst van de daden van keizer Augustus te lezen was. De tekst hiervan had hij aan de Vestaalse Maagden gegeven die ook zijn testament beheerden. Van deze ĎHandelingen van de vergoddelijkte Augustusí (Res Gestae Divi Augusti), werden kopieŽn gemaakt die in het rijk op verschillende plaatsen werden opgehangen. De originele platen zijn verloren gegaan maar op de muren van de tempel van Roma en Augustus in Ankara (het vroegere Ancyra) zijn kopieŽn van de tekst te zien. Om deze reden wordt wordt dit ook wel het Monumentum Ancyranum genoemd. Een vernieuwde versie van de tekst is nu te lezen op de muur van het gebouw waarin de Ara Pacis wordt bewaard. In het begin van de Middeleeuwen is het monument in verval geraakt. In de twaalfde eeuw werd het grafmonument in gebruik genomen door de familie Colonna die het als burcht gebruikte. In 1241 werd het bouwwerk door paus Gregorius IX veroverd en voor een deel afgebroken. Latere verbouwingen, en het gebruik ervan als wijnberg, tuin en theater heeft ervoor gezorgd dat het Mausoleum voor verdere afbraak werd behoed. Nadat Mussolini het theater in 1930 heeft laten afbreken, zijn er uiteindelijk in 1936 wetenschappers begonnen met het vrijleggen en conserveren van het antieke monument.

 
     
     
 

 

 
 

 
 

Mausoleum van Augustus

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Mausoleum van Augustus

 
 

 

 
 

 

 
 

 
 

Mausoleum van Augustus met op de achtergrond de San Rocco kerk

 
     
     
   
  Station Roma Noord aan de Piazzale Flaminio  
     
     
   
  Adelaars op het dak  
     
     
  Top
  Centraal Station Roma-Termini F.S. met 29 perrons  
     
     
   
  Trein op perron 5  
     
     
   
  Treinen op het Centraal station van Rome  
     
     
   
  Hal van het centraal station van Rome  
     
     
   
  Hal van het centraal station van Rome  
     
     
   
  Het regent en dan staan er hele rijen mensen te wachten op een taxi  
     
     
   
  Het regent en dan staan er hele rijen mensen te wachten op een taxi  
     
     
   
  Herdenkingsmonument vlakbij Piazza della Republica  
     
     
   
  Fontein van Naiadi op de Piazza della Republica  
     
 Menu Top